,

Bezuinigingen zorg terugdraaien

Bezuinigingen in de zorg terugdraaien of verandering werkwijze zorgaanbieders?

Er gaat bijna geen dag voorbij dat ik op social media geen berichten tegenkom over de huidige bezuinigingen in Nederland. Met name berichten zoals:

“we kunnen onze bejaarden beter in een bootje zetten en hun paspoorten verscheuren want dan zullen ze betere zorg krijgen dan nu”

Deze opmerking vind ik pijnlijk. Aan de ene kant pijnlijk, omdat ik ook mensen uit andere landen een veilig en goed leven gun, zoals dit mij en familie ook is gegund, maar aan de andere kant ook omdat ik als ondernemer in de zorg, mijn cliënten hoog kwalitatieve zorg gun.

Wat het nog pijnlijker maakt is dat ik als ondernemer in de zorg merk dat de zorgkosten lang niet zo hoog hoeven te zijn als menig mens denkt. Als je met een ondernemer gaat praten, zal deze altijd zeggen dat de overheadkosten zo laag mogelijk dienen te zijn. De gedachtegang is er wel, maar zoals vaak het geval is, ligt het probleem bij de uitvoering. Overheadkosten laag houden is lastig, maar gelukkig heb ik de oplossing hiervoor gevonden en dit is de coöperatieve gedachte.

Begin dit jaar ben ik in contact gekomen met de coöperatieve vereniging de ThuisZorg Maatschappij.
Een coöperatie met verschillende zelfstandige professionals die werkzaam zijn in de sector zorg en welzijn. Het aansluiten bij deze coöperatie voelde als een warm bad. Een gezellige, inspirerende en hardwerkende groep ondernemers die mijn behoefte als ondernemer en mijn cliënten op nummer 1 zet. Waar ik wel wat sceptisch over was, is dat ze “maatwerk” leverden. Iedereen roept namelijk dat ze maatwerk leveren en de cliënt op nummer 1 zetten, maar toch heerst er grote onvrede onder de zorgvragers in Nederland.

Ik werd dan ook razend enthousiast toen ik de constructie van de coöperatie hoorde en hoe zij op deze wijze ook ECHT maatwerk leveren.

Hoe komt het dan dat TZM wel maatwerk kan leveren en andere organisaties niet?
Doordat ieder lid van de coöperatie ondernemer is, delen we de verantwoordelijkheid en taken, en daarmee ook de kosten. Er zijn korte lijnen tussen de verschillende disciplines.
Zelf ben ik maatschappelijk werker en ik kan en mag geen verzorgende of verpleegkundige taken verrichten. Met één telefoontje heb ik de zorgvrager geholpen aan een verpleegkundige. Ik ben verantwoordelijk voor mijn werk en administratie, en de verpleegkundige draagt de verantwoordelijkheid voor de zorg die zij levert, en alle administratie hieromheen.

Met deze constructie zijn de overheadkosten minimaal en kunnen de leden het zich veroorloven om meer tijd in een zorgvrager te steken, indien nodig. Schrijnende verhalen zoals “mijn moeder krijgt 13 minuten zorg”, zijn niet nodig mits de coöperatieve gedachte wordt ondersteund.

Op deze wijze hoeven we niet te kiezen tussen het ondersteunen van de zorgvragers in ons eigen land en vluchtelingen uit een ander land of überhaupt het welzijn van een mens. Persoonlijk word ik erg blij van deze gedachte en niet alleen omdat ik als ondernemer in de zorg mijn cliënten het beste gun, maar omdat ik als mens, mijn medemens het beste gun.

Geschreven door: Nilo Manuelpillai